هزار وسیصدوبعد از توبود

         که به باد دادم چشمهایم را

          تا بروم پابه پای سرنوشت...تا هیچ!

          گم کردم دلم را جایی

           حوالیه اجبارهای دخترانه ام...

              نکند نباشم آن دختر خوبی

                که باید بشود چه خانم محترمی!

               تیر میکشد جای خالیت میان سینه ام

          هربار قدم میزنی دلم را...

                 آرزو به لبم میرسد

      تا رها شوم در آغوش شب

               تا پاک کند رد پای آرزوهایم را

             ستاره ی دنباله دار دلتنگی....

                                  (خزان)

   

       سکوووووووووت ممتد قلبم را

                 شکست،ترنم اشکهایت

                                    "حوای بارانی"

                                                           خزان

                  اگه زندونی کردن

               آخرین کرمای شب تاب و

               به ضرب تازیانه

                خط خطی کردند مهتاب و

                سوزوندند توشب بیداد

                شعور شاپرکهارو

                 بهشت جای قشنگی نیست

                 رها کن خرقه ی مارو

                 رها کن باغ و بستانی

                 که سروش سخت ترسیده

                 به جای رنگ نیرنگه

                  به جای عشق تردیده

                   زمین بگذار عرشی که

                   پرستوش بی روادیده

                    صدای یا کریماش و

                    کسی جز تیغ نشنیده

                    نگه دار برق چشمات و

                     که شب از نور میترسه

                     رهاکن خشم دستات و

                      که شب از زور میترسه

                                                   "خزان"

                 تمام نمی شود

                این مرده گیه ناتمام

               چشمهایم آنسوی لحظه ها خشکید

               همرنگ روزگاری که وعده دادای و نیامد...

               ...

               فراموش شدم در امتدادسکوت

              که از سر رضا نبود....

              وشبی که تمام ناتمامیم را بلعید...

              چه شد مهربانیه دستهات؟!

             ای

                از ترانه ها لبریز....

                                           (خزان)

     غرورشکسته...

               جهالت کهنه...

                                 بوی نانی که نیست...           

         کوچه ی علی چپ!!!

                       "و خدایی که در این نزذیکی ست"!!؟؟؟؟

                                                                (خزان)

درود به همه ی شما رفیقای با مرام

 ممنون که هنوزم به ما سر می زنید و شرمنده که دیر به دیر به روز

میشم. ....           دم همتون گرم

                     عادت کردم به تنهایی...

             به ترک رو دیوار وچشمهام که گم شدند!

           به نبودنت...

             به سکوت...

            عادت کردم که نباشی!

             به تصویر ترک خوردم تو آینه!

              به دلی که مدام بوی بارون می ده....

             به خودم حتی...

           به چیزی شبیه زندگی...

                                                خزان

                                    ترانه هامو خط بزن

                              بیا ازم غزل بساز

                               خالیه کندوی دلم

                             شهدی بریز،عسل بساز

                               لباس نو،بهار نو

                            عیدی و رسم سر زدن

                              شاید خدا بخنده و

                             فکری کنه به حال من!

                              ساز شکستت و بیار

                              ببار وتازه تر بزن

                            یه کاری کن رها بشم

                          مست شو وبی خبر بزن

                            دلم گرفته... چه کنم؟

                           دست خودم نیس به خدا

                             با اینکه نوروز اومده

                            نو نشده روزای ما...

                            دیوونگی هامو ببخش

                            رهام کن از پیله ی تن

                           بزار بهار که می رسه

                             کیف کنه از دیدن من

                           ترانه هامو پاره کن

                          بسپارشون به دست باد

                           دستای سردی که منو

                            به آینه ای  شکسته داد...

                                                             (خزان)

                                    عادت کردم به تنهایی...

                           به ترک رو دیوار وچشمهام که گم شدن...

                            به نبودنت ، 

                            به سکوت،

                          عادت کردم که نباشی!

                          به تصویر ترک خوردم تو آیینه...

                        به دلی که مدام بوی بارون میده...

                       عادت کردم...

                     به خودم حتی،

                  به چیزی شبیه زندگی....

                                                                 (خزان)       

                       کدام  گناه کبیره؟کدام تقصیر؟!

                   بیا خدایی کن،دست مرا بگیر

                   به جرم آمدنی که میل تو بود

                  نکش به بند زمانم،بهانه نگیر...

                                                          (خزان)

                شبیه گم شدن تو باد                                         برام سخته مرور خاطرات تو

              مثه سرگیجه ی برگای پاییزی                              می پیچه تو دلم هرلحظه یاد تو

          تویی که شعرم از چشمات لبریزه                        همون چشما که تو آیینه شبیه اشک میریزه

               شاید دیره ولی می خوام                                        نقاب از چهره بردارم

              همه احساس چشمامو                                          به بغضی کهنه بسپارم

              می خوام درکم کنی وقتی                                    از اون دوردست تکون می دم

               بفهمی من چرا عشق و                                    با حرفام نه/ با یه لبخند نشون می دم  

                 آخه هرگز نفهمیدی                                          کی بودم یا کجا هستم

            حالام فرقی نداره گفتن از اینکه                               چی بودم یا چرا هستم

             همیشه عادتت بوده                                             درست وقتی که میبازی

             یه نقطه آخر خط و                                            دوباره قصه می سازی

            شبیه گم شدن توباد                                              نوشتن از توهم سخته

            شاید من دیر فهمیدم                                           اونی که دیگه نیست وقته...

                                                                                       "خزان"

       بچه ها  ببخشید که یه مدته جواب کامنتا رو نمیدم 

      حالم خوب نیس....فکر نکنم حالا حالاها دل ودماغ  کاریو داشته

             باشم...

           همتون و دوست دارم و ممنون  که بهم سر می زنین

                                        آرزو یا همون خزان شما

                   تو که با من یکی بوده  سرشتت

                  کی من رو خط زده از توبهشتت

                  کدوم آدم سر راهت نشست که

                  عوض شد باز مسیر سرنوشتت

                  میگفتی از توئه عمر دوبارم

                   میگفتی جز تو امیدی ندارم

                   میگفتی دوست دارم شب چشات و

                    که تو چشم توئه صبر و قرارم

                   کجای این بهشت سیبت و چیدی

                   به جای من کدوم آدم ودیدی

                   همیشه گفته بودم بی وفایی

                    حالا حوا، به حرف من رسیدی

                    خدا خوابی برای ما دوتا دید

                    من واز تو،تورو از من جدا دید

                     رقم زد سرنوشت و دست تقدیر

                       کسی از دست من دستت رو دزدید

                        هنوز اما نشسته سر راهم

                        دل امیدوار بی گناهم

                         که شاید بگذره آخر زمستون

                         خدا رحمی کنه به اشک و آهم

                                                                                     (خزان)

                       قارقار کن قناری

                         برای آب ... برای نان...برای....

                           قارقار کن در شهری که برای کلاغها بزرگداشت میگیرند

                                                                                                                (خزان)

        پرم از هوای بارون             پرم از صدای ناودوون

        مست مست مثه همیشه         می گذرم از این خیابون

      یاد چشمات که می یوفتم        همه جا بارون می گیره

       دله من به یاد چشمات           باز دوباره جون می گیره

       پابه پای این خیابون            می رم و از تو می خونم

       تک وتنها زیر بارون            چه جوری بی تو بمونم

       نه دوایی داره این درد          نه شفایی داره مستی

       نه غریبه ای تو با من         نه می دونم تو کی هستی

       نم ونم،نم نمه اشکام        می ریزه رو خاطراتت

       آشناترین غریبه              کی منو برده زیادت؟

       گم میشم من زیر بارون       توی سیل خاطراتم 

       یاد چشمایی که می گفت      من تا آخرش باهاتم

       اول قصون این بود          زیر بارون آشنایی

       آخر قصمون این شد        من نمی دونم کجایی...

       حالا من آخر راهم          ته این درد،این خیابون

      هنوزم غرق تمنام          خیس خیس  به لطف باروون...

                                                                         (خزان)                           

                      شکست در ذهن نگاهم باورت

                آسمانی تر از آنی که

                          از جنس خاک باشی ...

                                   حضرت آدم...

                                       (خزان)

                پیله ای که بوی خون می داد

           آرزوی پرواز را به گور برد...

                                                (خزان)  

        حالا علی مانده بی حوض و بی ماهی

       حالا علی ماند و یک دنیا پر از خالی

     همه گفتند عاقبت علی می ماند و حوضش

      حالا علی مانده وحوضه وسط قالی...

                                          (خزان)

          بهارکه رفت...

        چشمانم را پشت پنجره جا گذاشتم

       پاییز که آمد...

              تقویم پر از قاصدک شد

           پاییز به درازا کشید...

              چشمانم پشت پنجره سفید شد

            ...

           زمستان هم خط خورد

              آخرین پیام آور بهار...

           پشت پنجره اما...

            نمره ی چشمهام که بالا رفت

             پاییز لبخند زد و رفت...

              حالا بهار باید نزدیکتر می آمد

      از پنجره ای می گذشت که بسته و مه گرفته بود

      وبه چشمان ماتی می رسید که

                   فقط باز مانده بود...

        دل پاییزیت فصلها را به هم ریخت

             غافل از اینکه

          چشمان پشت پنجره بهار را در تو می دید...

                                       (خزان)

   هی فلانی...

      زندگی شاید همین باشد...

                               (اخوان ثالث)     

          پراز این خاطره هام

           از روزای تلخ رفته

          روزایی که می شه تکرار

           تغریبا هر روز هفته

           شده عادت دیگه انگار

           بی هدف نفس کشیدن

            توی ذهنم جای دنیا

           طرح یک قفس کشیدن

            خو گرفته دله تنگم

            با شبای بی ستاره

           با روزای مبهمی که

           رنگ خوشبختی نداره

           منم اون که بیخیال از

            آرزوها رهسپاره

            جاده بی سواره اما

            روتنش پر از غباره

            داره از خودش می خونه

            از خیال خوب پرواز

            بی صدا بغض گلوشو

            می زنه زخمه ی  بی ساز...

                                           (خزان)

         پشت پنجره ی  رو  به دیوار دختری

        توی ذهنش هی سعی می کند مجسم کند دری

           که باز شود شاید به دنیای بهتری

          آسمانی پر از ستاره،باغهایی پر از پری

          از هر چه بوی نیرنگ می دهد بری

          خالی از وعده های دروغ وحرفهای سرسری

             حتی شاید تو بیایی،شاید تو پشت دری...

            سیب زمینی ،گوجه،پیاز... می خری؟

           صدای ماشین دوره گرد و از جا می پری

          آقا شما مگه خری؟چرا پابرهنه وسط رویام می پری؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

            شاید این در باز می شد به دنیای بهتری

              دنیایی که بود شاید دنیای بی خطرتری

              ننشسته گوشی زنگ می خورد:

                        منزل... خانم من از شما...خیلی قشنگ تری

                       چرا جای مغنعه نمی زنی رو سرت روسری؟!

               و گوشی چنان پرت می شود سمت دیوار بی دری

                که دیگر نشنوم اینقدر دری وری

               که شاید پاره شود بند دلت...

                         از خواب بپری!...

                                                                 (خزان)

            تو راتنها باید دوست داشت

                                              نه داشت

                                                           (خانم آقاسی)

     زمان توی سرم می چرخه

      گیجی کلونازپام دو میلی هم چیزی و عوض نمی کنه...

                    ،سرم  درد  می کنه  واسه  درد کردن!...

        تیک تاک می کوبه  به  دیوار خاکستریه گذشته

        کابوسای بد پیله،

           .

           .

           .

         کلونازپام، دیازپام حتی  والیوم ده...

               دیگه از پس حقیقت بر نمیان

             گفتم حقیقت...

               بهار پیغام داده:  منتظرم نباش...

                                             منتظرم نباش...

                                                                       (خزان)

          چه زیاده عمر صبرم                       چه بلنده سقف قبرم

         حتی با زخمای کاری                     سر پام،اگرچه سردم

         بذا فکر کنن تو رفتی                      که منو تنها گذاشتی

         یا به فکر من نبودی                       یا شاید دوسم نداشتی

         تو نمی خواستی بری که                  تو که تقصیری نداشتی

         وقتی سرنوشتت این بود                    دیگه چاره ای نداشتی

          گله ای از تو ندارم                         اگه تلخه روزگارم

         اگه این یه امتحانه                           خب منم کم نمی ذارم

        بازی گردون یکی دیگس                      بازی می کنم تا زندم

        بذار این عصا سفیدا                           همگی برن جهنم....

                                                                                             (خزان) 

                  به من بفهمون کجای سرنوشتم

                  دارم می رم جهنم یا راهیه بهشتم

                 از این دو راهی دل خوشی ندارم

                 یا می خورم به پاییز یا میرسه بهارم

                 به اسم سرنوشت همش تبعید می شم

                 با هیچ کوهی سر سازش ندارم

                  یه موجم که با دریا قهر کرده

                  بدون تو من آرامش ندارم

                  گمت کردم ولی غافل از اینکه

                  خدا با این بزرگی گم نمی شه

                  مواظب بودی از دستت نیفتم

                  هوامو داری و داشتی همیشه

                   دارم نابود می شم،دود می شم

                   بزار آتیش این دوری تموم شه

                   خودم دیدم همین نزدیکی یایی

                   نذار عمرم با جون کندن حروم شه...

                              نذار عمرم با جون کندن  حروم شه...    

                                                                                   (؟)           

         "و ان یکاد بخوانید و در فراز کنید"...

           تازه رسیده از راه،شاهزاده با اسب سپید

          که نه وزن دارد و نه قافیه...

          نه حتی عشق!

          تنها  با ظاهر قابل قبولی که ظاهراْ...کافیه؟!

            و البته برق سکه هاش...

           و آهنگی که پاشیده ضرب قدمهاش روی سنگفرش  

           خیابانهای خالیه سرنوشت...

                .

                .

                .

         همیشه همینجای قصه می پرم از خواب و بالا می آورم

          سیاهی شبی  را که حالا پولک هاش هم ریخته

          و ساعت هشت سال گذشته از دیر شدن

          که تازه دارد توی سر خودش می زند

          جوری که ...

           برق از چشم تیر چراغ برق می پرد،

           بی آنکه منتظر سپیده بماند...  .

                                                                                    "خزان"

                             بسم الله الرحمن الرحیم

       بابا سلام

    چند وقته ناجور درگیر عکست با چشام. چند ماهه نپیچیده

     عطر یاس بالا سرت تو هوام. چند ماهه جای آب ، اشک

    می خورن گلام.آسمون سنگینتر از سنگ رو سینت شده برام.

     نمی دونم این بغض همیشگی چی می خواد از صدام؟

     حتی پرنده هام  فهمیدن از نگام که چقدر دلتنگم واسه بابام.

     دلخور نباش از اینکه سر نمی زنم (بالام). وفتی پریشون و 

     خستم دیگه فرقی نمی کنه کجام...  .

        راستی بابا آخر هفته ها می رسه دستت نامه هام؟

         با خبر شدی از وسعت غمام؟نگرانم نباش هنوز تو خطم،

         هنوز با خدام. بی خیال دیگه،همه چی روبه راه می شه

         یه روز... شاید مستجاب بشه دعام.

                                                   خزان-مرداد هشتاد و نه - وسلام